kgc3

C’est Parti!

Het is vrijdag, onmenselijk vroeg in de ochtend. Buiten is het nog donker. Ik pak m’n laatste bagage en stap via de achterdeur de kilte in.

De mistige dauw vormen druppeltjes over mijn ‘Diane’ke’, in combinatie met de grasprint die over mijn wagen geplakt is, lijkt het wel écht alsof er dauwdruppels in het gras liggen.kgc

Ik gooi mijn koffer in de achterbak, neem nog een keer uitgebreid afscheid van mijn familie en stap in. Een beetje twijfelachtig draai ik aan de sleutel. Je wilt niet weten hoe lang ik aan dit bakje heb liggen prutsen. Maar toch is dit telkens een spannend moment: ‘dat hij maar start’. Het is en blijft tenslotte een auto die al ouder als 30 jaar is. Maar gelukkig: het moment dat ik de sleutel een kwart naar rechts draai, begint hij te ratelen en pruttelen.

Op een rustig drafje rol ik de oprit af. Ik kijk nog een keer naar mijn kinderen en vriendin, en sla linksaf… Het avontuur tegemoet.

C’est parti… een tocht van meer dan 10 000 km doorheen de woeste Afrikaanse wildernis. Ik zet koers richting Spanje: binnen de 48 uur moeten we op een bootje stappen en de oversteek maken naar Marokko. Een eerste serieuze test, want dit stukje alleen bedraagt al 2.200 km. Het moment dat ik de autostrade oprij geef ik vol gas: de volle 100 km/h zegt mijn teller. Meteen overvalt me het besef dat dit wel eens een heeeel lange rit kan worden. Maar goed, geen gezeur… we moeten erdoor!

kgc2

Maar waarom toch?

Mensen verklaren me gek! ‘allé Kris, wat steek je nu toch uit, waarom doe je dit?’… tijdens mijn eerste 300 km over Belgische en Franse wegen heb ik genoeg tijd om hier rustig over na te denken. In de eerste plaats denk ik dat ik het doe voor de kick. Het feit dat je als mens in staat bent om je grenzen te verleggen en letterlijk en figuurlijk met een ‘blikken doos’ de Sahara door te rijden, de Savanne te doorkruisen én het Atlasgebergte te beklimmen. Dat gedacht alleen al geeft me een ‘adrenaline kick’.

Anderzijds wil ik hiermee ook bewijzen aan andere ondernemers dat het leven te kort is voor énkel te werken, werken en werken. Af en toe is het ook de moment om je eens op een ander project te storten. Al was het maar, zoals in mijn geval, voor een maand.

Uiteraard laat ik de zaak niet zomaar achter, ik heb een team van gemotiveerde mensen, waar ik blind op vertrouw, en waarvan ik weet dat ze de zaken perfect opvolgen en oplossen. Dat gevoel zou élke ondernemer die met personeel werkt moeten hebben.

Ooh nee!!!

Het is al laat wanneer we de grindparking van ons hotel in de Ardèche oprijden. Ik ben kapot. Zo 14 uur tegen dit tempo en enkel rechtdoor rijden… het kruipt niet in je koude kleren.

Maar het goede nieuws: de wagen deed het perfect!

Ik kruip snel in men bed en val binnen een paar seconden in een ongelooflijk diepe slaap!

De volgende dag vertrekken we weeral vroeg: het is de laatste etappe richting Almeria, en we moeten zien dat we zeker voor middernacht aankomen.

Na ongeveer een goede vijf uur gereden te hebben, houden we onze eerste stop. 15 minuten later willen we alweer vertrekken. Ik draai mijn sleutel weer naar rechts en zoals altijd met dat tikkeltje angst voor wat er zou gebeuren, of voor wat er beter gezegd, niet zou gebeuren.

Maar het blijft stil, nog eens draaien, weer niets, en nog eens… en nog eens…

Ooh nee, dacht ik meteen… niet nu al! Meteen doe ik de motorkap open en begin ik het probleem te zoeken. Al snel merkte ik dat de alternator geen stroom doorgaf… ja lap, daar stond ik dan met een kapotte alternator in the middle of nowhere.

Una alternator por favor?

Nu ik was absoluut niet van plan om bij de pakken te blijven zitten. Ik begon als een bezetene al de deuren af te bellen in de buurt van het tankstation. Al de mensen die opendeden kregen van mij dezelfde vraag voorgeschoteld: ‘una alternator por favor?’. Ik veronderstel dat dit absoluut geen correct Spaans was, want de meeste lachten een beetje groen, en gaven me meestal een korte ‘no’ als antwoord.

Tot ik, als bij wonder, aanbelde bij een deur waar een goed gezette spanjaard met een ‘marcelleke’ opendeed. Hij leek een beetje op de Spaanse versie van Onslow uit ‘keeping the appearances’.

Toen ik hem mijn standaard vraag stelde keek hij mij een beetje verward aan. Ik herhaalde telkens ‘Alternator kapotas euhm… de Limón Diane’ (nu kende ik eens een woord in het Spaans, bleek dat ik Citroën achteraf helemaal niet hoefde te vertalen, ja lach maar…). Ik wees als een bezetene richting de auto en al snel veranderde zijn verwarde blik in een zelfzekere glimlach. Hij vroeg me of ik langs de achterkant van zijn huis, in zijn tuin wou komen. Dat deed ik, en toen ik via een verwilderd bloemenperkje vol met lavendel een houten poortje doorstak en zo zijn tuin binnenkwam viel mijn mond wagenwijd open van verbazing.

kgc3Daar stond, zonder liegen, het wrak van een oude Citroen Diane. Volledig verroest, en uiteen gehaald. Hij ging met mij naar de motor (of wat er nog van over bleef) en wees op de alternator. Hij maakte me duidelijk dat ik deze mocht hebben.

Over een mirakel gesproken, meteen begon ik het onderdeel te demonteren en te installeren in mijn eigen motor.

Waanzinnig was het moment wanneer ik de sleutel terug omdraaide en constateerde dat de motor weer tot leven kwam.  Ik bedankte Onslow (want zo zal ik hem voor altijd onthouden) en vertrok met dit verhaal op zak verder mijn reis richting de Spaanse kust.

10 uur later reden we, net op tijd, de haven binnen. Daar stonden al een hele hoop andere ‘geitjes’ op ons te wachten.

Een paar uur later sta ik op het dek van de ferry die ons naar Marokko brengt. Ik staar de duisternis in. En in mijn gedachten zie ik in de verte het vasteland al liggen. Ik kan niet wachten, want nu begint het avontuur pas echt!

Ik hou jullie alvast op de hoogte!

Groetjes,

Kris!